“το αυγό της νύχτας”

ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΒΕΘ

Τί ήταν λοιπόν ως εδώ —

όλο αυτό; — μια φαντασία, πού μεθυσμένη

την πήρε ο ύπνος κάτω από τα σεντόνια σου, και τώρα μόλις

ξύπνησε; — και χλώμιασε, πρασίνισε ξερνώντας

αυτό πού την είχε μεθύσει; Έτσι ξερνάς κι όταν κάνουμε

ερωτά; Έτσι είναι κι ο ερωτάς σου; Φοβάσαι να μ’ έχεις —

σου φτάνει να με ποθείς αυτό είσαι κι εσύ.

Ένας πόθος,

ανίκανος να κάνει ερωτά με ότι έχει ερωτευθεί˙ παραπάνω

από πόθος, λιγότερο από ερωτάς: — ασέλγεια˙ πού φοβάται

τον ίδιο της τον πόθο, και δεν αποφασίζει

την πράξη της ηδονής: γιατί φοβάται την ηδονή — και πρέπει

να μεθύσει για να την φαντασθεί˙ δεν έχει φόβο εκεί. Με δύο

μονάχα λέξεις, μπορώ να αφηγηθώ

όλη σου την ζωή — θα ήθελα, κι αμέσως μετά:

δεν τολμώ. Πώς δέχεσαι να λάμπεις

μέσα σε όποια — εσύ, θαρρείς

μεγάλη στολή ζωής — όταν γνωρίζεις οτι έζησες πάντα

μια δειλή

σβηστή ζωή — σε παρακαλώ˙ μη με κάνεις ποτέ

να σε λυπηθώ. Μη με κάνεις ποτέ, να γελάσω μ’ εσένα.

— Οπως θα σε κάνω εγώ να γελάσεις τώρα,

με την παροιμία πού θα σου πω. Την ξέρεις: —

Πεινασμένο το γατί˙ ψάρι του πετάν να φάει˙

δεν το τρώει, ή πατουσίτσα του μη λερωθεί˙

πεντακάθαρο ψοφάει.

ΜΑΚΒΕΘ

Μη μου μιλάς έτσι. Είμαι άνδρας˙ καί άνδρας

είναι αυτός πού ξέρει μέχρι που — μπορεί να είναι

άνδρας. Δεν είναι μονάχα να τολμάς, κι εγώ τολμάω

— το ξέρεις καλά˙ — είναι προπάντων, να μην τολμάς να προχωρήσεις εκεί

οπου παύεις πια να είσαι άνδρας˙ όταν τολμάς να μην τολμάς,

όταν έχεις την δύναμη να μην τολμάς, όταν

αντέχεις να κρατάς

μέσα σου όλη εκείνη την δύναμη, πού ξαφνικά

ξεσπάει — και ζητά

να βγει για να σε περάσει εκεί, οπού δεν θα είσαι άνδρας πια.

Και προλαβαίνεις, σταματάς: τότε μονάχα είσαι — γίνεσαι, άνδρας˙

ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΒΕΘ

Τότε, τί ήταν αυτό το Κτήνος

— πού αλλιώς κάποτε μου μιλούσε γι’ αυτήν την ιστορία,

και νόμιζα ότι μιλούσε άνδρας; —

— Εκεί, πού σταματάς εσύ από εκεί ξεκινάει

ο άνδρας, γιατί άνδρας, είναι εκείνος πού αντέχει

να μην κρατάει ότι δυνατό έχει μέσα του, και τον ταράζει

— πού το αφήνει ελεύθερο, να τον πηγαίνει οπού αυτό θέλει

κι αυτό, πάντοτε πηγαίνει προς τα εκεί — οπού μονάχα δύναμη

υπάρχει. — Άνδρας, είναι εκείνος πού δεν σταματάει να το ακολουθεί, ως το τέλος

— κι αυτό ποτέ δεν σταματάει, μαζί του προχωρεί

κι ο άνδρας — και δεν θα σταματήσει μέχρι μαζί του να χαθεί,

ποτέ να μην μπορεί ξανά πίσω να γυρίσει,

μέχρι να εξαθλιωθεί , να αφανισθεί,

— να τρελαθεί! — Πότε

λοιπόν ήσουν, και πότε είσαι άνδρας; — τότε,

πού όλα τα τολμούσες κι έψαχνες — κι έβρισκες

τον χρόνο και τον τόπο, πού τότε

δεν τους είχες; — τώρα, πού μόνοι τους, χωρίς

εσύ μάταια να τους αναζητάς — βρέθηκαν κι ο τόπος

και ο χρόνος — και τώρα πού τους βρήκες, τίποτε να μην τολμάς;

[…]

ΜΑΚΒΕΘ

ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ

Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Μετάφραση : ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ